Leialtasuna

“Alderdikide batzuk ez dute leialtasunik erakutsi duela lau urte erabakitakoarekin”. Herenegun entzun nion I. Urkulluri. Ez da zabaldu adierazpen hori, seguruenik euskaraz egin zuelako. Atzo, ostera, Iñigok berak Euskadi Irratian euskaraz egindako deklarazioek lau haizetara barreiatu dira, batik bat aditzera eman duenean balitekeela oraingoan Imazen eta Egibaren arteko lehiarik ez egotea. Ezer baino lehen eskerrak eman nahi dizkiot Urkulluri horren adierazpen politiko garrantzitsuak euskaraz egin izanagatik. Jakingo balute politikoek zein esanguratsuak diren horrelako jarrerak euskararentzat!! Bigarrenik, neure iritzia agertu gura dut esandakoaren aurrean.

Igaro diren hiru urte eta erdi hauetan leialtasunean hutsik egin bada bi mailatan egin ahal izan da: ideien aldetik (ponentzia) eta hautatutako karguen aldetik (EBBko burua eta gainerako kideak). Bai Ponentzia politikoa bai EBBko kideak Alderdiak aukeratzen ditu Batzar Nagusiaren bidez. Biak ala biak ziren nahitaez konplitu eta errespetatu beharrekoak alderdikidet guztientzat; eta behar zuten, eta dute, hauengandikako errespetu osoa. Zer gertatu da?

Nik ez nuke leialtasun berba erabiliko. Astunegia da; kutsu moral gehiegizkoa. Funtsean, jarrera bik piztu dute polemika oraindik indarrean dagoen EBBren aginte-aldian:

1.- Ponentzia politikoan argi nabarmendu zen, estrategia modura, aurrerantzean (Imazen agintaldian) abertzaleen arteko indar-pilaketara jo behar genuela. Ponentzia hori onartu ondoren Imazen eta Egibarren lehia izan genuen EBBrako. Imaz atera zen garaile eta muzin egin zion Ponentziak agindutako betebehar hori bere horretan betetzeari. Ez dago esaterik ikuspegi taktikotik aldendu zela. Batzar Nagusiaren agindu hark (abertzaleen arteko indar pilaketa) nekez izan zezakeen gero izan duen garapen taktikoa (abertzale eta konstituzionalisten arteko transbertsalitatea). Leialtasun faltatzat jo behar dugu jarrera hori?

2.- Ponentzia politikoaz Imazek egindako interpretazio taktikoarekin ez gara bat etorri alderdikide asko. Iruditu zaigu garapen taktiko hori ez zitzaiola egokitzen Ponentziaren mamiari. Horregatik agertu gara kritiko. Arrazoiak errespetuz azalduz, nik uste. Norbaitek galdetuko balu ia zertan ez zaion egokitu Imaz Ponentziari, nik erantzungo nioke adieraziz, ezer baino lehen, Josu Jonen hitzaldi denak irakurri ditudala pare bat bider; hasi bere karguaz jabetu zenean egin zuenetik, eta arestian (apirilaren 25ean) Bartzelonan egin duenara arteko guztiak. Imazen hitzaldiak ideologikoak izan dira.

Berak oso garbi dauka zer nahi duen, eta bere pentsamoldearen egitura nagusia beti errepikatzen du. Ez dugu orain hori aztertuko. Aurrerago behar bada. Berak jorratu ildoetan bat, behintzat, ez dago Ponentziaren harian: alderdien arteko aliantzena. Egia da, eta hala esan behar da, 2005eko urrian EBBk hitzartutako dokumentuak —“Elkarbizitzarako Bake-bideak"— gainditu egiten duela obligazio ponentzial hori. Ez da berdin, ordea; izan ere, bata (Ponentzia) Batzar Nagusiaren agindua da; eta bestea, EBBren erabaki hitzartua.

Areago, Imazek ez du beretzat aitortu, hala baitagokio, Ponentzia politikoaren interpretazio taktikoa, baizik eta urriko dokumentuarena. Eta horrek ezin du, nire uste apalez, horrela izan, "Elkarbizitzarako Bake-bideak" nahiko mehartuta baitago Ponentziarekiko, eta horren gain interpretazio taktikoa egitea Ponentzia zeharo fameliko bihurtzea delako. Jarrera horri kritikaren bidez aurre egin diogulako esan al daiteke, Iñigo, ez garela leialak izan?